Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

Commentaar bij de tijd - Pinksteren: wat God met ons doet

Bij het Pinksterfeest horen de tongen van vuur en de geweldige windvlaag. Van de vurige tongen wordt gezegd dat ze "zich op ieder van hen neerzetten."

Van de wind wordt gezegd dat hij het gebouw waar de leerlingen van Jezus aanwezig waren "geheel vervulde." Geen windvlaag het raam in en uit. Geen bliksemflits die opflits en meteen uitdooft. De Geest van Pinksteren greep mensen aan en deed wat met hen, de Geest vervulde het samenzijn van de apostelen.

De Geest doet iets met mensen. Dat treft mij in een tijd dat we ons alleen voelen met ons geloof, of met ons ongeloof. In een tijd waarin we over spiritualiteit spreken als mijn spiritualiteit of onze spiritualiteit, waar het vaak matig mee gesteld is. In een tijd waarin we ons afvragen wat wij nog wat van ons kerk-zijn kunnen maken. Dat alles voelt soms als een last. De last van het project van mijn geloof of mijn twijfel, de last van het project van mijn kerk. Die last dwingt om van alles te verzinnen en te doen. En met dat alles lijkt het wel alsof God alleen maar verder af komt te staan. Alsof we eerst de hemel zijn kwijtgeraakt of vergeten en vervolgens proberen zo hoog te springen dat we er aan kunnen raken, soms, even.

Pinksteren vertelt dat het zo niet is begonnen. Dat de leerlingen van Jezus niet met het project ‘kerk’ zijn begonnen of met de onderneming ‘wij en ons geloof’. Het vertelt omgekeerd hoe de Geest van God iets deed met de volgelingen van Jezus. Vurige tongen zetten zich op een ieder van hen en daardoor gingen ze spreken. De wind vulde het huis en daardoor werden ze een gemeenschap.

Dat de Geest dit doet, zal wel komen omdat Jezus erachter zit. Jezus is niet gekomen om in de etalage te staan zodat iedereen hem aan kon gapen. Hij is niet verschenen als discussieonderwerp. Het was zijn missie om mensen te veranderen, heel radicaal. Om mensen te helen, te genezen, te vernieuwen. Om te zeggen: ‘meisje, sta op’. Uiteindelijk kraakte Jezus de hemel open door tot aan het einde aan een kruis te blijven hangen. De heilige Geest zet dit werk van Jezus voort. Op nog veel groter schaal.

Pinksteren vertelt wat God met ons kan. Met onze tong, ons hart, onze handen. Wat Christus zelf, door de Geest, met ons doet. Misschien moet ik die hele drukte over (mijn) spiritualiteit en de zorg om de kerk van morgen maar eens op sterk water zetten. En in plaats daarvan veel vaker en intenser bidden: Veni, Creator, Spiritus, kom heilige Geest!

>21 mei 2015, dr. Arjan Plaisier, scriba van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland 

Was deze informatie zinvol?
We hebben uw feedback ontvangen, dankuwel!

Om deze pagina verder te verbeteren zijn wij benieuwd waarom u deze pagina wel of niet zinvol vond. U kunt ons helpen door de onderstaande vragen in te vullen.

Mogen we uw contactgegevens voor eventuele verdere vragen? (niet verplicht)

Lees meer over

Het thema Pinksteren