Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

Eenheid in verscheidenheid: Urdu en Protestantse Kerk

‘Kijk naar de schaal rijst. Een deel is oranje, een deel is groen. De kleuren van Nederland en Pakistan. In onze kerk horen we bij elkaar.’

Het was maar één van de dingen waarmee tijdens een lange feestelijke avond de dankbaarheid tot uitdrukking werd gebracht voor de wijze waarop de Urdu-gemeente buitengewone gemeente van de Protestantse Kerk geworden is. Met een viering, diverse toespraken, muziek, een maaltijd en cabaret werd het synodebesluit van 24 april uitgebreid gevierd. Het was aangenaam te merken hoe ook humor deel uitmaakte van de feestelijkheden. "Ik zal niet te lang preken, want autochtone Nederlanders eten graag om zes uur", gaf ds. Sarwar Eric te kennen.

Tijdens de toespraken kwam het ontstaan van de Urdu-gemeente nogmaals ter sprake. Halverwege de jaren tachtig ervoeren mensen uit Pakistan hoe zij het misten dat zij geen kerkdiensten in de eigen taal hadden. De Nederlandse taal en de Europese muziek raakten maar moeilijk hun hart. De eerste bijeenkomsten in het Urdu zorgden ervoor dat hun geloof weer gevoed werd, waardoor zij zich verder juist gemakkelijker thuis konden gaan voelen in de Nederlandse samenleving.

Inmiddels zijn die eerste bijeenkomsten uitgegroeid tot een volwaardige Urdu-sprekende geloofsgemeenschap, met kerkdiensten in Rotterdam en Amsterdam. Het is met het oog op de toekomst dat de Urdu-gemeente graag deel uit wil maken van de Protestantse Kerk.

Een jongen van ongeveer twaalf jaar oud verwoordde het ontroerend mooi. "Als jongeren spreken wij vooral Nederlands. Maar onze ouders en grootouders beleven hun geloof in het Urdu. In die taal kunnen zij het aan ons overdragen en leren wij het kennen. Wij zijn blij dat we de ruimte hebben om een kerk met twee talen te zijn. En we zijn ontzettend dankbaar dat we in de toekomst bij de Protestantse Kerk horen. Nu maken ook wij deel uit van een kerk die altijd zal blijven bestaan."

Het was een bijzondere avond. De Urdu-gemeente sprak haar dankbaarheid uit. Wij hebben aangegeven dat we ook als Protestantse Kerk blij zijn dat onze kerk zo verrijkt wordt met een nieuwe inbreng. Zo ervaar ik dit synodebesluit ook.

In een samenleving waarin veel verschillende bevolkingsgroepen samenleven, vinden we in onze geloofstraditie een taal die ons in staat stelt om kloven te overbruggen. Met de Urdu-gemeente weten we ons één in Christus, we spreken samen de taal van geloof, hoop en liefde. Het is een eenheid in diversiteit. En juist die diversiteit zorgt ervoor dat de geest gaat waaien.

>ds. Karin van den Broeke, preses van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland

Lees meer over

Het thema Synode