Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

Commentaar bij de Tijd: Ambassadeurs inzetten?

Commentaar bij de tijd van synodepreses ds. Karin van den Broeke over het overheidsplan om lhbt-ambassadeurs in te zetten in de kerken.

Onlangs werd ik uitgenodigd voor een expertmeeting die vanuit de PvdA-fractie georganiseerd werd over het nieuwe emancipatiebeleid van het ministerie van Onderwijs, Cultuur & Wetenschap. Onderwerp van gesprek was het plan van het ministerie om 160 ambassadeurs/rolmodellen te professionaliseren en te ondersteunen die vanuit hun positie of ervaring het gesprek aangaan over vrijheid en gelijkwaardigheid van LHBT-ers (Lesbisch, Homo-, Bi-, en Transgender).  ‘Hoe doe je dat op een goede manier?’ was de vraag die aanvankelijk op tafel lag. Maar al snel werd de vraag door de genodigden aan tafel, waarbij de LHBT-sector goed vertegenwoordigd was, omgebogen naar ‘Moet je dit wel doen?’

Wat ik lastig vind aan discussies als deze, is dat de eerste veronderstelling vaak al is dat kerk en homoseksualiteit zich slecht tot elkaar verhouden. In delen van de kerk wordt homoseksualiteit stevig bevraagd vanuit Bijbelse principes. In andere delen van de kerk wordt, eveneens vanuit Bijbelse principes, opgekomen voor rechten van LHBT-ers. Ik waardeer het aan de kerk dat het gesprek er in elk geval gevoerd wordt en dat er gezocht wordt naar ‘het goede leven’. Onderzoek van het Sociaal-Cultureel Planbureau wees onlangs nog uit dat het laagje homo-acceptatie in onze samenleving vaak dun is. In de kerk, als oefenplaats voor samenleven, wordt het gesprek in elk geval aangegaan.

Is het een wijze koers van de overheid om ambassadeurs in te zetten in (onder andere) christelijke gemeenschappen? Persoonlijk voel ik me helemaal thuis bij de agenda van al die mensen in onze samenleving die opkomen voor de rechten van LHBT-ers. Toch lijkt het me dat de overheid een grens overschrijdt wanneer zij ambassadeurs in wil zetten. De overheid dient helder te zijn over haar eigen agenda. Zij kan ook middelen ter beschikking stellen voor diegenen die vanuit christelijke gemeenschappen op eigen initiatief zich in willen zetten voor diezelfde agenda. Dat is iets anders dan dat de overheid treedt in de agenda van kerken. Nog afgezien van de vraag hoe dit past bij de verhouding tussen kerk en staat, is het een aanpak die contraproductief zal werken. Diegenen die van mening verschillen met de aansteller van ambassadeurs, zullen de ambassadeurs met wantrouwen ontvangen en eerder de hakken in het zand zetten dan meebewegen. Van harte hoop ik dan ook dat het ministerie van dit plan afziet.

We hebben Pinksteren inmiddels in de rug. We hebben gevierd dat ons de kracht gegeven is om ons leven te leiden in de Geest van Jezus. Ik vertrouw erop dat het gesprek in de kerk over de diepste overtuigingen van mensen én over de mogelijkheid van mensen om zoveel mogelijk tot hun recht en tot bloei te komen doorgaand en vruchtbaar zal zijn. Ik hoop dat de Geest van wijsheid en respect onze overheid ertoe brengt om haar eigen agenda helder te houden en zonder oneigenlijke inmenging het gesprek te zoeken over de belangen van allen die op Nederlands grondgebied leven.

ds. Karin van den Broeke

preses Generale Synode van de Protestantse Kerk in Nederland

Lees meer over

Het thema Synode