Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

Bekeringen en Pinksteren

Arjan Plaisier over bekeerde vluchtelingen, dopen en Pinksteren.

Volgens berichten in de krant bekeren vele Iraniërs en Afghanen die naar het Westen komen zich tot het christendom. Het gebeurt in Denemarken, in Duitsland en ook in Nederland. Zelfs seculiere kranten besteden er uitgebreid aandacht aan. Ik ben al diverse malen door media hierover gebeld.

Zelf ben ik al eerder met deze bekeringen in aanraking gekomen. Op verzoek van advocaten ben ik begonnen gesprekken te voeren met Iraniërs die aangegeven hebben bekeerd te zijn tot het christelijk geloof. Momenteel is dat uitgegroeid tot een team van acht predikanten die deze gesprekken voert.

Verhalen bekeerlingen

Het zijn vaak ontroerende verhalen die we te horen krijgen over rust vinden, het geloof kind van God te zijn, over de liefde van Christus, over de warmte van de christelijke geloofsgemeenschap. Zeker, sommigen van hen hebben soms verkeerde motieven voor hun bekering. Zij willen op deze manier proberen een status te krijgen. Daar willen we kritisch op zijn, op zogenaamde fakeverhalen. En daarom zijn we tegen sneldoop.  

Wanneer een voorganger uit onze kerk contact met mij opneemt, wijs ik ook altijd op het belang van een goede doopcatechese, waar ook dieptegesprekken over motieven bij horen. Dat laat onverlet dat het verheugend is dat mensen de weg tot Christus vinden en dat het een voorrecht is getuigenissen van mensen te horen.

Moeite met bekering

Tegelijk realiseer ik me dat het thema ‘bekering’ ver van ons af is komen te staan. Dat heeft verschillende oorzaken.

  • In de eerste plaats omdat we veel meer met kerkverlating te maken hebben dan met toetreders.
  • In de tweede plaats omdat we zelf vaak nogal twijfelende gelovigen zijn die er niet zo gemakkelijk voor uitkomen dat we christen zijn. Bekering is een radicale stap die ons bijna overdreven voorkomt.
  • In de derde plaats omdat de bekeringen waar het hier over gaat meestal moslims betreffen. We hebben geleerd dat we de islam moeten respecteren en ons christendom niet moeten opdringen. Als mensen dan toch heel bewust breken met hun moslimverleden en voor Christus kiezen, voelt dat bijna als de breuk met een code.
  • Een vierde reden is wellicht dat bekeerlingen graag radicaal gedoopt willen worden, het liefst kopje onder en dat wij daarbij geneigd zijn wat zuinig te kijken bij het laagje water in ons doopbekken.


Juist daarom is het een zegen voor ons dat deze bekeringen voorkomen. Bekeerlingen wachten trouwens niet op onze toestemming. Bekeringen gebeuren. En ze hebben ons wat te zeggen. Het brengt ons bijvoorbeeld in herinnering dat het Pinksterfeest begonnen is als een massabekering.

 Pinksterfeest nu

Het is natuurlijk goed dat we met Pinksteren spreken en preken over wind en vuur, adem en inspiratie, maar als we Handelingen 2 lezen horen we over een toespraak van Petrus over Jezus. En vervolgens lezen we dat mensen zich bekeerden en zich lieten dopen. Dat Pinksterfeest speelt zich opnieuw af op onze straten. De Geest is niet zweverig, maar lokt radicale keuzes uit. De Geest is evenmin anoniem, maar voert Jezus Christus in de wereld. Mensen horen op en ontdekken in hem de vleesgeworden liefde van God. Dat leidt tot overgave en bekering.

Wat helpt het onze gemeenten wanneer bekeerlingen zich melden? Ze herinneren ons aan wat zo gemakkelijk is verbleekt en vergeten. Ze helpen ons om zelf opnieuw ja te zeggen en zonder schaamte en voorbehoud de naam van Christus op de lippen te nemen.

>Ds. Arjan Plaisier, scriba generale synode

Lees meer over

Het thema Pinksteren