Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

50 jaar Nes Ammim: samen in het water springen

Eewout van der Linden (projectmedewerker Kerk & Israël) vroeg zich tijdens de ontmoetingsdag van Nes Ammim af: Blijf je zogenaamd objectief of engageer je je?

Blijf je aan de kant staan of spring je in het water? Blijf je zogenaamd objectief of engageer je je? Die vraag kwam op mij af tijdens de ontmoetingsdag van Nes Ammim in het Leerhotel Het Klooster in Amersfoort, met als titel ‘Van rozenkassen naar dialoog’. Ik verzorgde er een workshop. De internationale christelijke nederzetting Nes Ammim bestaat dit jaar 50 jaar. Vrijwel net zo oud als ik zelf. Heb ik gedurende die tijd in mijn leven al verschillende wendingen en keuzes gemaakt, bij Nes Ammim is dat niet anders. De kwetsbare nederzetting is een nieuwe kwetsbare weg ingeslagen. Er worden huizen gebouwd, waarvan het de bedoeling is dat Joodse en Arabische Israëli’s gemengd samen leven als buren in vrede. Het is een gewaagd initiatief  vol van onzekerheden en het is met recht een teken van hoop in een complexe en verscheurde samenleving. Terecht dat de Protestantse Kerk Nes Ammim steunt, moreel en financieel en in verbondenheid. Nes Ammim springt in het water.  

Noha Khatib, een jonge Palestijns-Israëlische vrouw, springt ook in het water. Ze hield een gloedvol persoonlijk verhaal, over trauma’s in haar familie, over de wijze levenslessen van haar ouders. Pas later begon ze te aan den lijve te ervaren hoe ongelooflijk gecompliceerd de verhouding ligt tussen Joden en Palestijnen. 'Beide bevolkingsgroepen staan aan verschillende zijden van de brug. Om echt bij elkaar te komen, moet je beiden in het water springen', vertelde ze. Het heeft haar doen besluiten zich in te zetten voor de Hand in Hand scholen, waar Joodse en Palestijnse jongeren elkaar dagelijks tegenkomen. 'Een Joodse soldaat die op een Hand in Hand school heeft gezeten, kijkt anders tegen een Palestijn aan, dan iemand  die dat  niet heeft gedaan. Het is een ander type soldaat.' Nu werkt ze bij het ministerie van onderwijs op het gebied van multiculturele educatie en gedeeld burgerschap.

De Joodse Ayelet Roth heeft evenmin watervrees. Zij organiseert o.a. de Face-to-face Joods-Arabische jongerenontmoetingen op Nes Ammim via de organisatie Givat Haviva. Ook zij sprak over familietrauma’s en de angsten en de stress. Ook zij heeft een diep geloof om zich te blijven  inzetten voor vredesinitiatieven. ‘Education for peace is een langzaam en frustrerend proces, maar ik stop nooit, ik geef nooit op.' De belangrijkste les in het vredesonderwijs is dat je je eigen identiteit niet tegenover die van de ander definieert. 'Durf het aan om te kijken in de ogen  van de ander. Wie de ander in de ogen kijk, kijkt in de eigen spiegel.'

Ik heb bewondering voor de inzet van Noha en Ayelet, jonge vrouwen met gezinnen, die zich gemakkelijk zouden kunnen terugtrekken in hun eigen bastions. Beiden zijn niet objectief. Zoals Ayelet zegt: 'Ik ben niet objectief, niet neutraal. Objectiviteit bestaat niet in dit conflict. Maar ik ben betrokken, ik zet me in.' Ze kiezen de moeilijkste weg in een diep verdeelde samenleving. Ik kan niet bij bewondering blijven staan. Hun levenskeuzes stellen vragen aan me. Wat doe ik zelf?

In mijn pas begonnen werk in het complexe veld van Kerk & Israël kom ik diepe verdeeldheid en polarisatie tegen. Van Noha en Ayelet leer ik dat ik niet aan een van de beide zijden van de brug kan blijven staan. De enige manier is om in de stroom te springen. Dat verbindt. Daarmee verlies ik objectiviteit en kies ik voor betrokkenheid en verbondenheid. Meervoudige verbondenheid. Ik maak de sprong in het diepe. Wie springt er mee?

Lees meer over

Het thema Israël en Palestina