Missionair Werk: de kerk naar buiten

“Soms wordt het minder: minder mensen, minder dominee, minder geld. Dat doet pijn. En toch kan dat oog geven voor het echte ‘meer’: het levende Woord van de Heer, de nabijheid van een God van liefde die ons aan elkaar geeft”, klinkt het in de visienota ‘De Hartslag van het leven’.

Juist die opmerking legt de vinger bij het missionair gemeente zijn in deze tijd. Aan de ene kant ontstaat er inderdaad dat gevoel van urgentie, maar aan de andere kant komt er dan ook ruimte voor nieuwe hoop, nieuwe energie en nieuwe moed.

Gezonden zijn

Missionair gemeentezijn, dat klinkt heel ingewikkeld. Maar het betekent niets meer dan ‘gezonden zijn’. En van die roeping, die zending, wordt men zich steeds meer bewust: dat wij ingeschakeld worden en zijn als uitgezonden mensen en als een kerk die gezonden is. ‘Kerk naar buiten’ wordt dat ook wel genoemd. En kerk die naar buiten gericht is, wordt ook van binnen anders. Misschien wel aantrekkelijker, meer relevant, meer verwelkomend. Voor mensen van buiten én van binnen.

Niet 'meer', maar 'anders'

Gemakkelijk klinkt dat allemaal niet. Een veel gehoorde klacht is: “Als kerk doen we al zo veel, moeten we nu nog meer doen?” Het gaat bij het missionaire werk niet zozeer om meer doen, maar juist om meer bereiken. Missionair gemeente zijn is dat wat je doet, doen met een missionaire houding. Missionair-zijn werkt door in alles: in de manier van vieren, preken, in je pastorale bezoeken, in het diaconaat, in de huiskringen en het vorming en toerustingsaanbod. Het gaat niet om (nog meer) activiteiten, maar om een houding.

Video over missionair gemeentezijn

Onderstaande video (4:34) is een goede introductie op 'missionair gemeentezijn'. De Protestantse Gemeente Nigtevecht geeft een eerlijk kijkje in de keuken. Jongeren, ouderen, kerkenraadsleden en de predikant komen aan het woord. Tussendoor geven ‘deskundigen’ commentaar.