Wij zjn de mensen van hoop

Na zeven jaar oorlog in Syri zijn veel christenen omgekomen of gevlucht. Is er nog hoop voor de kerk in dit verscheurde land? Mathilde Sabbagh, predikant in de National Evangelical Presbyterian Church of Al-Hassakeh, is daar heel duidelijk over: ja. Ze beschrijft wat die hoop inhoudt.

Na mijn theologiestudie in Libanon ben ik teruggekeerd naar Al-Hassakeh in Syrië om predikant te worden. Op mijn eerste dag vloog er een raket dwars door mijn huis heen. Ik heb dagenlang met mijn familie in de badkamer gebivakkeerd om te schuilen.

Angst

Christenen in Syrië leven onder dezelfde zware omstandigheden als niet-christelijke landgenoten. Ze maken zich druk om basisbehoeften, zoals water, voedsel en elektriciteit. Maar wil je weten wat christenen het meest bedreigt? De angst dat er geen geloofsgenoten meer overblijven in het noordoosten van Syrië. Veel mensen verlaten onze stad. Het percentage christenen daalt verhoudingsgewijs, omdat er ook andere bevolkingsgroepen naar onze stad komen.
De christenen die hier nog wonen, vragen zich steeds weer af: wat is wijzer, blijven of vertrekken? Doordat sommigen ook daadwerkelijk vertrekken of zijn omgekomen, zitten er minder mensen in de kerkbanken en klinkt de stem van christenen steeds zwakker.

Moed

Ik dien een heel moedige gemeenschap. Dit zeg ik omdat onze kerk precies in een gebied ligt waar nog altijd geweld dreigt. We putten moed uit de woorden van Jezus, die heeft gezegd: “Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden, want voor hen is het koninkrijk van de hemel.” Wij gaan door met getuigen. Niets kan ons bedreigen, want de krachten van de hel kunnen het getuigenis van de kerk niet vernietigen.
Overal in onze gemeenschap zie en ervaar ik hoe overvloedig de genade van de Heer is. Toen Jezus sprak over het Koninkrijk van God, wilde Hij laten zien dat er recht gedaan zal worden aan een wereld die beeft en mensen die onderdrukt worden. Tijdens mijn preken, bijbelstudies, bijeenkomsten voor jongeren en voor vrouwen wil ik daarover vertellen.
Misschien daagt het me wel het allermeest uit wanneer ik zondagsschool geef. Dan moet ik kinderen die midden in de duisternis leven, de liefhebbende hand van God laten zien. Ongeacht onze zwakheden mogen wij Zijn genade doorgeven aan de gebroken wereld om ons heen.

Hoop

Als u aan mij vraagt of ik hoop voor de toekomst heb, dan weiger ik daarop te antwoorden. Want hoe kan ik nu gevraagd worden naar mijn hoop als er hoe dan ook hoop ís? Als christenen zíjn wij de mensen van hoop. We kunnen onze identiteit niet veranderen, alleen omdat we in tijden van oorlog leven. Hoop is wie we zijn. En als wij Hoop zijn, bieden we nog steeds waar de wereld gebrek aan heeft.

Kom ook in actie!

Van 23 tot en met 30 september luidt Kerk in Actie de noodklok voor de kerk in Syrië en in andere landen in het Midden-Oosten. Uw gebed en steun blijven nodig om te zorgen dat zij kunnen volhouden. Doet u ook mee? Kijk op www.kerkinactie.nl/najaarscampagne. Op de website kunt u ook het boek Mensen van hoop. Christenen in het Midden-Oosten gratis aanvragen. In dit boek leest u het volledige verhaal van Mathilde Sabbagh.

 

Tekst: Mathilde Sabbagh, bewerking: Rob van Ooijen

Dit artikel komt uit het laatste nummer van Petrus. Meer lezen? Vraag gratis een abonnement aan op www.petrusmagazine.nl.

Terug naar overzicht