Verdriet om vluchtelingen

Kerk in Actie ontving tragisch nieuws: twee mensen, gevlucht en hier opgevangen, zijn overleden. Zelfmoord en moord.

Verdrietige zaken dienden zich deze week aan via de mail. Zo was daar de jonge vluchteling die al een status had, die een eind aan zijn leven maakte. Na een leven vol ontberingen, gevlucht via verschillende landen, en nu na 8 jaar in Nederland een verblijfsvergunning, maar de jonge man zag het leven niet meer zitten. Een begrafenis moet worden geregeld, en getracht wordt om zijn ouders over te laten komen. Wat een mateloos verdriet voor de jonge man zelf, wat een eenzaamheid, maar ook voor de ouders, die hun kind al zolang moesten missen en hem nu voor altijd moeten laten gaan. Maar ook machteloos verdriet voor de mensen die rondom deze vluchteling stonden, de vrienden, de vrijwilligers, die nu het verzoek om geld deden voor de begrafenis.

Een paar dagen later is er in Utrecht een jonge Eritreeër vermoord. Hij had geen papieren, en was bezoeker van Villa Vrede en de Toevlucht. Ook de dader was kennelijk een bezoeker van Villa Vrede. Ook hier de behoefte aan geld om het lichaam terug te brengen naar zijn ouders in Eritrea. Wat een verslagenheid. Zo onomkeerbaar zijn deze gebeurtenissen voor alle betrokkenen. Onnoembaar leed! Wat een impact heeft dit op de andere bezoekers van Villa Vrede, maar ook op de medewerkers en vrijwilligers daar. Bezoekers, vrijwilligers en medewerkers van Villa Vrede vormen als het ware een grote familie. En dan deze onvoorstelbare gebeurtenis. Wat een gat wordt er dan geslagen in deze familie!

Ja, Kerk in Actie geeft voor beide begrafenissen geld, ieder 500 Euro. En we leven mee, we bidden voor de vrienden en vrijwilligers, voor de ouders.

Het bestuur van Villa Vrede is erg aangeslagen en vragen ons om support: ‘Voor de kerken die betrokken zijn hebben we een specifiek verzoek of jullie zondag willen bidden, voor de familie en voor ons als betrokkenen. We hopen dat de goede sfeer die we samen ervaren blijft en dat we ons werk voort kunnen zetten in rust.’

Eigenlijk bereik ik een moment dat ik het ook niet meer weet, daarom leg ik het maar in Gods hand, want ik weet zeker dat Hij niet los zal laten, ook niet als alles zo hopeloos lijkt, zo onomkeerbaar, dan nog, zal Hij wegen met ons zoeken, zodat ook hier het Licht en de Liefde zullen overwinnen.

>Kerk in Actie steunt Villa Vrede

Tekst: Geesje Werkman 8 mei 2017

Terug naar overzicht