Sjoeldienst met Tamarah Benima

Joden en christenen, praktiserend en niet praktiserend, die samenkomen voor een open synagogedienst, gaat dat wel goed? Anneke Cats en de leden van de Commissie Kerk en Israel van de Protestantse kerk in Spijkenisse, organiseerde deze dienst samen met rabbijn Tamarah Benima.

Samen organiseren ze deze dienst omdat er zo weinig mogelijkheden zijn om elkaar te ontmoeten en om meer van elkaar te leren. Anneke Cats: ´De mogelijkheid om een synagogedienst bij te wonen in Nederland is beperkt´.

Tamarah Benima kreeg na een lezing vaak de vraag of het mogenlijk was om een synagogedienst mee te mogen maken, dit is lastig om te realiseren en daarom besloot ze om samen met de protestantse kerk in Spijkenisse een synagogedienst te organiseren.´Door een lezing kan je geïnspireerd raken maar de ervaring ontbreekt. Nu komen we samen in het kerkgebouw de Kern waar iedereen welkom is die een keer een sjoeldienst mee wil maken, ook kinderen en jongeren. Ik vond het mooi dat er op de avond zelf ook Joodse mensen uit de omgeving aanwezig waren die normaal ´nergens aan doen´. Ze vonden het een bijzondere en welkome dienst´.

Tijdens de dienst sprak Tamarah Benima, zij werd geboren als dochter van een Joodse vader en een protestantse moeder die zich later bekeerde tot het Jodendom. In 2003 studeerde Benima af tot rabbijn en nu werkt ze als rabbijn in de Liberale Joodse Gemeente in Amsterdam en in Noord Nederland. Afgelopen vrijdag verzorgde ze de dienst met gebeden, psalmen, een derasja (preek) en gebed voor de zieken en overledenen. ´Tamarah vond het zeker voor herhaling vatbaar om elkaar op deze manier te ontmoeten. Natuurlijk was het niet precies hetzelfde als een dienst in een Synagoge, zo'n dienst is best rommelig omdat er veel mensen door elkaar lopen. Wij zitten gewoon op stoelen te luisteren, zo is dat nu eenmaal, ieder zijn traditie.´

Na afloop was het geen´kopje koffie en naar huis´maar stond er een waar koosjer buffet met allerlei hapjes en natuurlijk een goede wijn klaar. Tamarah Benima had ook aan de Joodse traditie gedacht na afloop van de sjoeldienst. ´De hapjes waren heerlijk en er waren ook veel vruchten, hierdoor bleven veel mensen wat langer hangen. Dit hoort echt bij een synagogedienst. Als je niet in het gebouw blijft eten ga je naar huis en vier je daar een maaltijd, maar je nodigt dan altijd mensen bij jou thuis uit. Een traditie die wij wel weer eens mogen aanhalen!´

Jonge mensen

´Ik vond de opkomst erg goed, helaas waren er maar weinig jonge mensen. Ik vind het belangrijk dat zij ook bekend zijn met het Jodendom.´ Anneke zit al jarenlang in de commissie Kerk en Israël en probeert haar kerkleden wat mee te geven over het Jodendom. ´De Sjoeldienst staat niet op zichzelf, we organiseren bijvoorbeeld met Pesach een sedermaaltijd in onze wijkgemeente De Brug voor de kinderen. Juist omdat er tijdens deze maaltijd veel verteld wordt en uitgelegd wordt aan de kinderen. Ouders en belangstellenden zijn ook welkom om deze viering mee te maken. Op deze manier probeert Anneke ook jonge mensen te betrekken bij het onderwerp.

Reacties en leermomenten

´Ik merk dat mensen wel geïnteresseerd zijn in de joodse traditie maar de ervaring ontbreekt, daarom is het zo mooi om deze dienst bij te wonen. Het hebreeuws versta ik niet maar gelukkig hebben we een vertaling. Dan kun je het een beetje volgen. Het was juist mooi om de gebeden en de psalmen in de oorspronkelijke taal te horen.´ Tamarah las onder andere voor uit Psalm 92. ´Dat trof me wel, we hebben eigenlijk zoveel gemeen, zeker de verhalen uit het Oude Testament komen natuurlijk overeen. Om samen op te trekken hoef je niet van geloof te wisselen maar is het wel nodig dat je weet wat de ander gelooft of hoe de ander zijn geloof beleeft. Zo kan je elkaar ook steunen en van elkaar leren.’

Voor een echte synagogedienst moeten er minstens tien Joodse mannen aanwezig zijn. Zo ook afgelopen vrijdag. Anneke Cats peilde de reacties na afloop. ´Een Joodse man vertelde mij dat het contact tussen christenen en Joden vaak eenzijdig is. Na de oorlog hebben Joden interactie begrijpelijk wat afgehouden. Hij ziet nu wel in dat meer contact tussen de gemeenschappen zinvol is. We hebben zoveel gemeen, Jezus was een Jood en de discipelen waren ook Joden. Wij als kerk zijn ook geroepen om gestalte te geven aan haar onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël.’

Terug naar overzicht