Samen in de kerk, nooit gesproken

Wim Dekker en Caspar Stremler zouden elkaar elke zondag tegen kunnen komen in de Jacobikerk in Utrecht, maar ze hebben elkaar niet eerder gesproken. Daar komt nu verandering met behulp van het rad. Draaien… en samen in gesprek gaan.

Geld

Het eerste onderwerp is geld. Wat vind je veel geld? “Stel dat ik een miljoen euro zou winnen of erven”, begint Caspar, “dan zou ik een groot deel uitgeven, een deel weggeven aan een goed doel en een deel sparen.” Caspar komt nu aan zijn geld door zakgeld en een krantenwijk. Wim geeft aan dat hij honderdduizend euro al veel vindt. “Je bent dan geen miljonair, maar je kunt wel veel wensen realiseren. Bovendien heb je dat bedrag sneller bij elkaar!” Caspar peinst even: “Daar zit wel wat in!”

Wim vindt het mooi dat Caspar zich bezighoudt met goede doelen en het feit dat het niet goed gaat met de aarde. Hij realiseerde zich dat zo’n twintig jaar geleden. Het stemt hem tot nadenken. “Waar ga je wonen bijvoorbeeld? Er zijn plekken waar de luchtvervuiling enorm is. Wil je dat dagelijks inademen?”

Samen met zijn vrouw woont hij in Hilversum, bijna in het bos. “Heerlijk, even wandelen, dat houdt je gezond! We lopen soms delen van het Pieterpad en we wandelen veel in het buitenland.” Caspar veert op: “Hé, dat doen wij ook!” Sinds een paar jaar loopt hij stukjes van het Pieterpad, vertelt hij met lichtjes in zijn ogen. Soms wandelen ze met een ander gezin. “Ik ontdek nu heel Nederland.“

Opeens is er een gezamenlijke passie gevonden. Dat ze ruim vijftig jaar verschillen in leeftijd, maakt niet uit. Ze praten over saaie en eindeloze wegen in het noorden. Waar je helemaal NIETS tegenkomt. En dat lopen is leuk, maar hoe kom je weer bij het startpunt? Soms is er geen bus te bekennen. Caspar vertelt dat zij soms liften. “We doen het om de beurt. De lifters halen de auto en vervolgens de rest van de groep.” Wim vindt het geweldig: “Nog nooit aan gedacht!”

Liefde

Het rad stopt bij een spannend volgend thema: liefde. Kun je je een samenleving voorstellen zonder liefde? Wim noemt direct: “De Islamitische Staat, dat is een soort hel. Een heel donkere omgeving.” Caspar knikt: “Ze strijden en willen mensen vermoorden. Een deel van de strijders wil misschien wel vertrekken, maar kan niet meer terug. Ze zitten in de val.”

Beiden geloven dat je niet meer kunt liefhebben als je in staat bent om je bij IS aan te sluiten. Op de vraag of er nog een weg terug is, reageert Caspar: “Het zal niet gemakkelijk zijn met al die haat, maar je kunt om vergeving vragen. Daarna zou de liefde weer kunnen komen en respect.”

Kijkend in hun eigen omgeving zien zowel Caspar als Wim liefde vaak in kleine dingen. Een vrachtwagen die stopt bij het zebrapad, een klasgenoot die iets voor je opraapt, iemand die je helpt. “Wellevendheid” zegt Wim, “heeft alles met liefde te maken.” Voor Wim heeft de liefde van God alles te maken met onvoorwaardelijke liefde bieden aan zijn kinderen. “Deze liefde moet je blijven ervaren om te weten of het echt is.”

Caspar denkt bij God aan liefde en gerechtigheid. “Je bent niet direct vergeven, je moet willen vergeven. Dat vind ik positief. Gaat het makkelijker, dan is het niet eerlijk. Maar het is mooi dat God vergeeft. Je kunt naar Hem toe met problemen, Hij waakt over je.”

Ze nemen afscheid met een hartelijke groet. Tja, wanneer spreken ze elkaar weer? Misschien zondag in de Jacobikerk of wellicht onverwacht, struinend op het Pieterpad.

Bron: Jong Protestant
Tekst: Marian Timmermans | Beeld: Wendy Bos

Ook zo’n gesprek organiseren? Kijk op www.jop.nl/hetgesprek.

Meer van dit soort inspirerende verhalen lezen over jonge protestanten? Neem een abonnement op Jong Protestant. Het komt vier keer per jaar uit. Zie www.jop.nl/magazine.

Terug naar overzicht