‘Ik ben weer in mezelf gaan geloven’

Ze wist niks over geloven en was bang dat iedereen in de kerk haar aan zou staren. Maar ze vond er juist liefde en rust. Nu praat Wietske Manshanden uit Wommels zelf met jongeren over geloof.

“Jarenlang ging het niet goed met me. De dood van mijn moeder kon ik niet goed verwerken, de drank bracht troost. Op een dag, voor het slapengaan, voelde ik vanuit het niets een warm gevoel vanbinnen. Ik realiseerde me: ‘Ik moet stoppen, anders komt het niet goed ...’ Het was alsof ik iets van God voelde.
Ik had een informatieboekje van de kerk en nam contact op met de dominee. Die zei dat ze mij wel kon gebruiken. Daar moest ik wel even over nadenken, hoor. Ik wist niks van het geloof! Ik ben toen een soort spoedcursus geloven gaan volgen. Ook ging ik hand- en spandiensten voor de kerk doen. Ik schonk bijvoorbeeld thee en limonade voor de jongeren als ze catechisatie hadden. Soms ging ik er dan ook bij zitten, dan deed ik mee.
Na een jaar vroeg onze dominee of ik samen met haar de jeugd wilde begeleiden. Toen ben ik zelf catechese gaan geven. Ik ging nog niet naar de kerk omdat ik de drempel heel hoog vond. Ik was bang dat iedereen zich om zou draaien in de banken als ik de kerk in zou komen. Een andere begeleider van catechese is toen met me meegegaan. Daardoor werd de drempel lager. Ik heb ervaren dat ik juist met liefde behandeld werd. In de kerk vind ik rust. De kerk geeft me geborgenheid.”

Sceptische blik

"Ik doe nu ook de tienerclub en de kindernevendienst. Soms zeggen jongeren tegen mij: ‘Maar we geloven helemaal niet.’ Dan zeg ik: ‘Ik eerst ook niet, maar ik heb het vanbinnen gevoeld.’ Sommigen kijken je dan sceptisch aan, zo van: het zal wel. Dan zeg ik dat ze het misschien zélf moeten voelen.
We bidden weleens in stilte, die stilte doet heel wat. Ik voel dan dat sommige jongeren het geloof in zich hebben en willen omarmen. Ze zeggen dat ze de nabijheid van God voelen.
Nog niet zo heel lang geleden ben ik zelf gedoopt en heb ik belijdenis gedaan. Door het geloof in God ben ik weer in mezelf gaan geloven. Ik laat weer andere mensen toe. Thuis snappen ze er niets van. Ze zeggen dat áls er een God zou zijn, Hij me niet al die ellende zou hebben laten meemaken. Maar ik denk: Hij heeft me er juist uit gehaald. Er is niets wat ik liever aan jongeren mee wil geven dan dát.”

Tekst: Dirk-Jan Bierenbroodspot
Foto: Eize Wiersma

Dit artikel komt uit de rubriek 'Zoek & vind' in het nieuwe magazine Petrus. Meer verhalen lezen? Bestel Petrus nu gratis op www.petrusmagazine.nl.

Terug naar overzicht