Honger naar gebed

Ron van der Spoel zet in Amersfoort gebedsgemeenschappen op van mensen die bidden voor hun buurt. ‘Overal groeit het besef dat de samenleving iets groters nodig heeft.’

U bent gebedspionier. Dat is nieuw. Hoe komt dat zo?
‘Voor Open Doors werkte ik veel in het buitenland en ik herinner me een bezoek aan Bhutan. Daar bezocht ik met een paar pastors een zieke. De pastors baden en de zieke genas. Ik, cynische westerling, vroeg of dat altijd zo werkte. “No, no”, antwoordde de pastor, “sometimes it takes a day.” Dat hartstochtelijke bidden kennen wij hier niet. Wanneer had ik voor het laatst zo intens voor Amersfoort gebeden? Ik ben erover gaan nadenken en schrijven, heb een gebedscursus samengesteld en liep op een dag binnen bij de IZB, de vereniging voor zending in Nederland. Ze vroegen of ik er voor de kerk mee aan de slag wilde, want ze bespeurden daar een grote verlegenheid met bidden. Dat sprak me onmiddellijk aan.’

Wordt er in de kerken dan niet goed gebeden?
‘Ik ben geen gebedsgoeroe, maar het kan heus beter. We zingen lang, preken lang, bidden kort. Ik vind het een gemiste kans als in een dienst de dominee de enige is die bidt. Bij ons in de Kruispuntgemeente hebben we dat afgeschaft. De ouderling van dienst doet de voorbeden en gemeenteleden kunnen ter plaatse een voorbede vragen – heel persoonlijk. Daar wordt veel gebruik van gemaakt en het staat ver af van containerbegrippen als bidden voor ‘wereldvrede’. Maar ik ben blij met de Week van het Gebed. Sterk omdat het oecumenisch is en mooi zo aan het begin van een nieuw jaar.’

Hoe is de gebedspost ontstaan?
‘De bedoeling is dat ik in Amersfoort op verschillende locaties interkerkelijke gebedsgemeenschappen opzet die het gebed gaande houden. Ook met mensen die niet naar de kerk gaan maar wel van de ontmoeting houden. We gaan geen kerkje spelen, want daar hebben we er hier in Amersfoort al 62 van. Wij bidden voor de wijk. Dat kan bij elkaar thuis of in gebedswandelingen door de straten. Dat is bidden met je ogen open. Je vraagt om een zegen voor de mensen op nummer 15, voor Jan die ziek is, voor een stel dat in een vechtscheiding is verwikkeld. Zo wordt het heel concreet en groeit het vertrouwen dat God met concrete situaties te maken wil hebben. In de wijk Vathorst hebben we met vijf kerken een 24/7 gebedsweek georganiseerd in een bedrijfsunit onder een woning. We hadden die ingericht met foto’s uit de wijk: elk pand was erop terug te vinden. Binnen een paar dagen waren er genoeg deelnemers voor een estafette van 168 uur, dus ook ’s nachts. De mensen vertelden hoe dicht ze zich bij God gevoeld hadden en wilden ermee verder. Met die mensen begin ik een gebedsgemeenschap die zich richt op de buurt.’

De estafettevraag van Hilde Roothart is: Wat is het heilzame effect van het gebed? Hoe levert het een concrete bijdrage aan het eigen welzijn en dat van anderen?”
‘Het heilzame effect is tweeledig: het doet iets met God. Hij wordt aangeroepen en wil dat jij je vraag stelt. Denk aan de blinde Bartimeüs aan wie Jezus vraagt: “Wat wil je dat ik voor je doe?” Bartimeüs moet zelf zijn vraag formuleren. Het heilzame effect op mij is dat het de omgang met een moeilijke situatie verandert. Ik hoef het niet alleen op te lossen. Ik krijg rust. Het gebed is het hart van een leven met God en loopt als een rode draad door mijn bestaan. Het is een bewustzijn van Zijn aanwezigheid. Dit heeft alles met geloof en vertrouwen te maken.
De concrete bijdrage is dat je bewogen raakt als je voor iemand bidt. Je fietst anders door de straat, je staat open voor je buren. Een jaar of vijf geleden begon ik elke dag voor de stad te bidden, voor alles wat ik zag. Binnen een halfjaar werd ik tot mijn verbijstering gevraagd om voor de ChristenUnie de gemeenteraad in te gaan. Heel vaak maakt God jou de verhoring van je eigen gebed, heb ik ontdekt. Hij zei: Ga het maar doen.’

Richt de gebedspost zich alleen op kerken?
‘We richten ons ook op mensen die niet snel aanhaken bij een kerk. Hun willen we een gemeenschap bieden om te bidden en het geloven te verkennen. Het hangt ook in de lucht, hè. Mensen zoeken weer contact met God, zoeken een nieuwe invulling van het gebed. Ook mensen van buiten de kerk kennen die behoefte. Zij zitten gelukkig ook in onze gebedsgemeenschappen. Overal groeit het besef dat er iets groters nodig is voor de samenleving. De kerk staat kennelijk voor die honger open. Het plan back to basics van de Protestantse Kerk in Nederland is het bewijs dat de kerk weer tot een huis van gebed wordt gemaakt, gericht op haar omgeving en niet alleen op de eigen gemeente. Dat is de rol van de kerk, de priesterlijke taak. En daar mogen we in groeien.’

Het thema van de Maand van de Spiritualiteit is Opnieuw beginnen. Wat zou u anders doen?
‘Ik zou vier dagen per week werken en één dag de stilte ingaan. Op m’n gemak de Bijbel lezen, wandelen, echt de tijd nemen om met God te verkeren. Het viel me op dat ik bij de voorgangers van vervolgde kerken, zoals in Syrië en Irak, nooit iets hoorde over burn-out. Toen vertelde iemand dat hij evenveel tijd aan God besteedde als aan zijn werk. Hij zorgde voor een goede balans. Na een drukke dag, een dag alleen met God.’

Ron van der Spoel

Ron van der Spoel (1968) was predikant en werkte voor Open Doors. Momenteel is hij betrokken bij Kruispunt, een samenwerkingsverband van verschillende protestantse gemeenten in Amersfoort Vathorst. Met zijn Jethro Foundation biedt hij toerusting aan pastors. Tot maart 2018 is Van der Spoel gemeenteraadslid voor de ChristenUnie in Amersfoort.

Volgende keer
Ron van der Spoel geeft het stokje door aan Lutheronderzoeker Sabine Hiebsch en stelt haar de vraag: Wat zou Luther zeggen als ik hem zou vragen mij te leren bidden?

Dit artikel komt uit het februarinummer van woord&weg. Vraag hier heel eenvoudig een proefnummer aan.

Terug naar overzicht