Gesprek van hart tot hart over huwelijk en homohuwelijk

Tijdens de generale synode is bij nader inzien toch geen besluit genomen over ordinanties 5.3 en 5.4., de ordinanties in de kerkorde die over het huwelijk gaan. Scriba De Reuver: “Een gesprek van hart tot hart is belangrijker dan een standpunten-discussie.”

Dit onderwerp stond op de agenda, omdat dit onderwerp is aangereikt tijdens een eerdere brainstorm over toekomstige onderwerpen voor de synode agenda.

Eenheid is ons niet gegeven

De scriba gaf in zijn inleiding bij dit onderwerp aan dat het om een ‘diep-existentiële zaak gaat’. “Relaties van twee mensen in liefde en trouw die om een kerkelijke zegen - zegen van Godswege - vragen. Diep existentieel, zegen en hoog: bekroning van relatie van liefde en trouw.”

Op tafel lag een besluitvoorstel van het moderamen om de kerkorde niet te wijzigen. Vanuit de gedachten dat:

  • de eerdere gedane waarneming dat eenheid van visie en beleid in dezen ook ons in de Protestantse Kerk in Nederland niet is gegeven is nog steeds van kracht;
  • de vrijheid die aan gemeenten is gegeven in ord. 5-3 en 5-4 is een manier om met elkaar samen te leven in de Protestantse Kerk in Nederland;
  • het gesprek dat over deze zaken in de gemeenten van de kerk gevoerd wordt is waardevol en tegelijk kwetsbaar en dient daarom gekoesterd te worden; een proces van considereren over een wijziging van ord. 5-3 en ord. 5-4 is daaraan niet dienstbaar;
  • om deze reden is het niet wenselijk om herziening van het bepaalde in ord. 5-3 en 5-4 na te streven.

Op tafel lagen echter enkele tegenvoorstellen en een motie van synodeleden om de kerkorde wél te wijzigen. Wijzigingen waardoor er meer ruimte en gelijkheid voor het homohuwelijk in de kerkorde zou ontstaan dan nu het geval is.

Persoonlijk en kwetsbaar

Om niet in een ‘standpunten-discussie’ te belanden, maar om het gesprek zorgvuldig te kunnen voeren, werd door het moderamen voorgesteld om het besluit uit te stellen. De Reuver: “Het is belangrijk dat wij niet over elkaars geweten heersen. Dat is verdraaid lastig voor ons allemaal. Daarom nu graag verhalen delen van hart tot hart. Een volgende keer pas kerkordeteksten”.

Sommige synodeleden hadden liever gezien dat er een besluit werd genomen. Ds. Oostenbrink (classis Hardenberg): “Ik vroeg recht, ik kreeg aandacht. Kunt u beloven dat als u het besluit nu uitstelt, dat het volgende besluitvoorstel wel aanstuurt op een wijziging van de kerkorde. Ik wil niet nog een half jaar slapeloze nachten.”

Ds. van Duijvenbode (classis Delft) is juist ‘blij’ dat de stemming is uitgesteld. “Ik kan met heel veel consideraties die hier op tafel liggen mee als het om mijn eigen ziel gaat. Maar ik zit met diezelfde ziel vast aan de gereformeerde bond en confessionele beweging. Ik voel me verscheurd. Ik wil niet dat gemeenten de Protestantse Kerk verlaten. Ik krijg ook jeuk van toezeggingen als ‘we komen er ook terug’. Help ons dan - en ik bedoel dan vooral de rechterkant van de kerk - om dat gesprek te voeren.”

Dit zijn slechts twee van de tientallen persoonlijke en kwetsbare reacties die de synodeleden hebben gedeeld.

Kerkordelijk verwoorden

Scriba ds. René de Reuver eindigde dit agendapunt met de volgende woorden: 
"In de Protestantse Kerk gaat het om inclusief kerkzijn, delend aan de ene tafel, die ervan leeft dat God 'beide kinderen*' ziet, uit liefde. Zowel homo's als hetero's. Ook hen die innerlijk geen ruimte vinden voor inzegening van een homohuwelijk. Het is de uitdaging voor het moderamen, voor de synode, om dit kerkordelijk te verwoorden."

*Verwijzing naar het Bijbelverhaal van 'De Verloren Zoon'

Terug naar overzicht