Gereformeerden wereldwijd

Waar ontmoet je een Noord-Koreaanse christen in de tram? In Leipzig (lees zijn verhaal onderaan dit bericht). Het wemelt momenteel in Leipzig van de gereformeerden.

Ze zijn van wereldwijd samengekomen voor de assemblee van de World Communion of Reformed Churches. Namens de Protestantse Kerk is er natuurlijk ook een delegatie aanwezig.

De delegatie bestaat uit Karin van den Broeke, René de Reuver, Jacobine Scholten-De Jong, Jacoline Batenburg, Bas Plaisier en Jan-Gerd Heetderks. De laatste twee zijn zelfs lid van het executive-committee van de WCRC. Heleen Zorgdrager is als adviseur aanwezig.

Actuele betekenis reformatie

Belangrijkste thema van de assemblee is de vraag welke actuele betekenis de reformatie heeft. Dat geeft het thema van de assembly ook aan: Living God, renew and transform us.

Heetderks: “Dat betekent dat op de gebieden waarop de WCRC actief is, nagedacht wordt over wat één en ander betekent voor het werk voor gerechtigheid en voor de communion. Meer dan 10 jaar na de belijdenis van Accra zijn de ecologische en economische onrechtvaardigheid er niet minder op geworden. Wat vraagt dat van kerken?”

Gezamenlijke verklaring

Woensdag 5 juli gaan de aanwezigen naar Wittenberg. Daar wordt de gezamenlijke verklaring van de lutheranen en rooms-katholieken m.b.t. de rechtvaardigingsleer als gereformeerden mede ondertekend. Heetderks: “Dat is een belangrijk moment en ook voor onze kerk uiteraard bijzonder, een kerk waarin de lutherse en gereformeerde traditie verenigd is.”
Daarnaast zal er tijdens de assemblee ook een overeenkomst gesloten worden met de Lutheran World Federation over nauwere samenwerking.

----

[Tekst gaat verder onder foto]

 


Lees hier een persoonlijke impressies van een aantal delegatieleden:

Ds. René de Reuver:

Leipzig is een bijzondere stad. Bach heeft er vele jaren gewoond. In de Thomaskirche zijn 11 van zijn 13 gedoopt. Op dit moment zijn afgevaardigden van protestantse kerken uit meer dan 100 landen er neergestreken voor hun zevenjaarlijkse vergadering (de zgn. Assemblee van de World Council of Reformed Churches).

Sinds 1980 wordt in de Nikolaikirche op elke maandagavond gebeden om vrede. In 1989 groeide deze gebedssamenkomst uit tot haard van verzet tegen de Oost-Duitse onderdrukking. Ook in de spannende decembermaand werd er elke maandagavond gebeden en geprotesteerd voor vrede. De Nikolaikirche werd het symbool van de vreedzame revolutie tegen het communistische regiem.

Afgelopen maandagavond vulde deze kerk zich met honderden christenen van over de hele wereld. Als leden van de assemblee waren we namelijk uitgenodigd om dit avondgebed mee te maken.

In de kerk vermenigvuldigde zich mijn gedachten. Hier, op deze plek is hartstochtelijk gebeden en gesmeekt om vrede. Vanuit hier ging men, met gevaar voor eigen leven, de straat op om als echte protestanten te protesteren voor vrede. En nu zitten wij hier. Protestanten overal vandaan. In alle vrijheid. Zingend en biddend om vrede. De mensen van toen zouden het eens moeten zien...

Hoe groot het verschil tussen 1989 en 2017 ook is, ik voel me één met de zusters en broeders van toen en van nu. Om hier met zoveel christenen vanuit de hele wereld te bidden, in deze kerk, waar zovelen ons zijn voorgegaan ontroert me. Alleen al deze ervaring maakt het bezoek aan deze assemblee voor mij bijzonder.

Ds. Karin van den Broeke:

Ook enkele excursies horen bij het programma van de wereldwijde vergadering van de World Coummunion of Reformed Churches. Ik bezoek de Berliner Stadt Mission. De gids vertelt over de plek waar dit centrum gehuisvest is. ‘Een bijzondere plek in Berlijn, te weten een eilandje. Aan de ene kant is Angela Merkel gehuisvest, aan de andere kant de gevangenis.’ ‘Weet u overigens wat regeringsleiders en gedetineerden gemeen hebben?’, vraagt hij aan ons. En zijn antwoord is tekenend voor de opzet van het werk bij de Berliner Stadt Mission. ‘Het zijn mensen.’ De gids toont ons iets van de daklozenopvang, de vluchtelingenopvang, de kliniek waar medische zorg geboden wordt aan hen die geen toegang hebben tot de reguliere zorg in Duitsland, de ruimte waar kerkdiensten gehouden worden. Enthousiast geeft hij aan hoe in die kerkdiensten jong en oud, rijk en arm, gevestigd en ontheemd, hoogopgeleid en wachtend op ontwikkelingskansen samenkomt. ‘Dat is de kracht van de kerk’, stelt hij. Hier vinden ontmoetingen plaats, over alle grenzen heen. Het feit dat we voor God gelijk zijn, inspireert en verrijkt allen.

De bewogenheid en dat wat de gids vindt in het werk van de Stadt Mission sluit voor mij naadloos aan bij dat wat ik ervaar in het internationale kerkenwerk. Ook in deze Assemblee van de WCRC overkomt het me weer. Gesprekken met mensen uit Zuid-Afrika, Zimbabwe, Noord-Amerika, Zuid-Korea, Hongarije, India, Indonesië, Oostenrijk, Zambia. Over al die grenzen heen ervaar ik een vanzelfsprekende verbondenheid. Natuurlijk zijn er verschillen, soms zelfs meningsverschillen. Fundamenteler is echter de verbondenheid in Christus. Ik ervaar het als een kostbaar geschenk om weer even heel direct iets te ervaren van de kracht van ervaren eenheid in diversiteit.

Dr. Heleen Zorgdrager:

Aan het boordje had ik het al kunnen zien: deze keurige Koreaanse dominee is ook een deelnemer aan de WCRC-assemblee. Maar waarvoor die stukken hout die zo mooi zijn uitgezaagd? De tramrit van ruim twintig minuten geeft me alle tijd het hem te vragen. Hij tilt de twee balken op en past ze in elkaar. Ze vormen een kruis. Hij vertelt wat ze er morgen mee gaan doen. Op deze assemblee is ook een vier man sterke delegatie uit Noord-Korea. Ze zijn van de Christian Church of North-Korea. Jazeker, die bestaat. Het is de enige toegestane kerk in de Volksrepubliek. En nogal opmerkelijk, denk ik erbij, want de meeste christenen in Noord-Korea zitten in een werkkamp.

Morgen gaat het over verzoening op het Koreaanse schiereiland. Ze willen samen, als afgevaardigden van Zuid- en Noord-Korea, een kruis maken. Een gebaar van verzoening, dat de pijn markeert van de scheiding maar ook een teken is van hoop. Daartoe heeft hij dit heilig bouwpakket meegenomen, het is van Koreaanse bomen. Mijn gedachten buitelen nu over elkaar heen. Te lang in het Oostblok rondgelopen. Wat moeten we met een kerk uit Noord-Korea? Gecontroleerd door de staat, een uithangbordje om te laten zien hoe tolerant het regime is. Wie zijn deze mensen? Waarvoor wordt de WCRC gebruikt? Met wie gaat ze in zee? Niet doen, denk ik, niet doen! Maar het kruis zal gevormd worden, en het gebed zal vurig zijn.

Terug naar overzicht