Een belangrijk getuigenis van hoop

Aan het begin van de actieweek 'Versterk de kerk in het Midden-Oosten' reflecteert scriba ds. Renť de Reuver op onze verbondenheid met de kerken in SyriŽ en Irak. "Zij hebben niet alleen onze support nodig, maar leren ons ook iets: wat het betekent om hoopvol te leven. Niet vanuit optimisme, maar vanwege het geloof in de opstanding van Jezus uit de dood."

‘Als u mij vraagt of ik hoop voor de toekomst heb, dan weiger ik daarop te antwoorden.’ Geprikkeld reageerde ds. Mathilde Sabbagh op een goedbedoelende interviewer die wilde weten of zij nog hoop heeft voor Syrië. Het valt immers vast niet mee om dominee te zijn van een kerk in het noorden van Syrië waar 35 van de 50 gezinnen door de oorlog vertrokken zijn. En waar elke dag oorlogsgeweld dreigt. Hoe blijf je in zo’n situatie hoopvol?
Het antwoord van de nog maar 29-jarige ds. Mathilde Sabbagh is diep: ‘Als christenen zijn wij mensen van de hoop. We kunnen onze identiteit niet veranderen, alleen omdat we in tijden van oorlog leven. Hoop is wie we zijn. en als wij Hoop zijn, bieden we nog steeds waar de wereld gebrek aan heeft. (...) De kerk is de plek van de hoop, van de opstanding van Jezus. Daar moeten we naar terug en dat doen we ook.’

Verbondenheid

Deze week voert Kerk in Actie de campagne ‘Versterk de kerk in het Midden-Oosten’. Ook vorig jaar voerde Kerk in Actie deze actie. Dit jaar is de actie niet minder noodzakelijk. Nog steeds waren de spoken van militaire machthebbers, economische belangen en oorlogsgeweld rond in Syrië en Irak. Zusters en broeders lijden zwaar onder dit geweld. Velen zijn slachtoffer geworden of gevlucht naar veiliger oorden.

Kort geleden spraken de protestantse kerken in Europa hun steun en verbondenheid uit voor en met de kerken in Syrië en Irak. Zij roepen kerken in Europa op tot gebed voor de zusters en broeders en tot versterking van de banden met de kerken in Syrië en Irak. De campagne van Kerk in Actie geeft invulling aan deze oproep.

Alleen tot eigen schade en schande kunnen we ons aan deze oproep onttrekken. Leert Paulus ons al niet dat waar één lid lijdt, alle leden lijden? Onze voorbede en financiële support concretiseren de geloofsverbondenheid met deze broeders en zusters.

Getuigenis van hoop

Toch gaat het in deze campagne niet alleen om gebed en geld. Het gaat niet om eenrichtingsverkeer van ons naar hen, maar om een wederzijdse relatie tussen christenen die allen deel zijn van het ene lichaam van Christus. Zij kunnen niet zonder elkaar.

De kerken in het Midden-Oosten hebben de support van andere kerken, ook uit Nederland, nodig. Wij kunnen niet zonder het getuigenis van de hoop van christenen uit het Midden-Oosten.
Zoals dat van ds. Harout Selimian. In de puinhopen van Aleppo leeft hij hoop. Concreet door scholen open te houden. Door noodhulp te bieden aan christenen en moslims. En door diensten te houden die door steeds meer inwoners van Aleppo worden bezocht.
Of dat van de kleine protestantse kerk van Libanon. Vorig jaar was ik bij hen op bezoek. Met eigen ogen zag ik hoe zij in de Bekaa-vallei zich inzetten voor de meest kwetsbare Syrische vluchtelingkinderen. In kleine ‘schooltjes’ leren zij de kinderen taal, rekenen en zichzelf verzorgen. Hun hoopvolle toewijding ontroerde mij.

Wat het betekent hoopvol te leven kunnen we leren van christenen uit het Midden-Oosten. Hoop ‘als gerichtheid van de geest, voorbij de horizon verankerd’ (Václav Havel). Hun getuigenis is een indrukwekkende illustratie van wat Petrus bedoelt als hij christenen typeert als mensen van hoop (Petrus 1:3). Niet vanwege hun optimisme, maar vanwege hun geloof in de opstanding van Jezus uit de dood.

Mijn hoop is dat door mee te doen aan deze campagne ook uw en mijn hoop wordt versterkt!

- scriba ds. René de Reuver

Lees ook:

Terug naar overzicht