Doodsbedreigingen

Waarschuwing voor IS aanslagen in Egypte de komende dagen t/m Pasen. Wees alert, vermijd samenscholingen van christenen, want er kunnen meerdere acties plaatsvinden zoals in Tana en AlexandriŽ.

Zo dat hakt er in. Eigenlijk staat er: ga in Egypte met Pasen niet naar de kerk want dat is levensgevaarlijk. Pakistan idem dito. Vorig jaar was daar met Pasen een grote aanslag op Pasen vierende christenen in een speeltuin (!). Zijn we dan nergens veilig? Maar ze gaan natuurlijk wel, onze broeders en zusters in Egypte en Pakistan Pasen. Pasen, feest van opstanding waar alles om draait in ons geloof. Dan kun je toch niet wegblijven uit je kerk?

Bang en boos word je ervan. Wordt Jezus, wordt het lichaam van Christus, zo niet voor onze ogen verscheurd? Kapot gemaakt? Ja, dat wordt het. Zo bruut is het. Zo verslagen en dood liggen slachtoffers op de grond na een aanslag. Er zijn krachten die ons op aarde niet dulden. Die vinden dat wij hier niet thuishoren.

Dat is niet nieuw. Soms vergeten we dat. Het is van overal en alle tijden. Christenen zijn niet de enigen. Ook moslims, Afrikanen, homoseksuelen en lesbiennes, Indianen, Rohinya’s, Yezidi’s en Ahmedi’s, vluchtelingen. Alsof we er niet mogen zijn. Sorry, dat ik er ben.

Liefst steken we onze kop in het zand. We wijzen naar de ander. Zullie! Het waren de communisten. Het is de Islam. Het zijn de witte kolonialen. Wie het kwaad van uitsluiting toewijst aan een bepaalde club, bestrijdt echter het niet maar maakt het erger. Want dan weet je niet meer wie je moet bestrijden. Je slaat in het wilde weg en laat het kwaad ongemoeid. Levensgevaarlijk. Maar wat dan?

Bang en boos. Pasen anno 33. Christus is net gedood. Twee mannen ontvluchten Jeruzalem naar het dorp Emmaus. Hun profeet is hen afgepakt. Vermoord. Ze voelen zich verraden en uitgekotst. Maar iemand komt ze achterop en zegt: “Maar moest het dan zo niet gaan?”

Het Lichaam van Christus wordt wereldwijd verscheurd, gebroken. Maar dat is het einde niet. Want juist als er wordt gebroken en gedeeld, herkennen we onze Heer. Zoals die twee in Emmaus Hem herkenden bij het breken van het brood. Brood wordt gebroken zodat we leven. Dat is Pasen.

Ja zeggen ze in Egypte en Pakistan: we gaan naar de kerk met Pasen. Ja, we zijn bang maar we gaan want God zegent ons. En jullie vragen we om voor ons te bidden als we gaan. Want we zijn doodsbang.

Dat vraagt Kerk in Actie daarom deze Pasen van jullie allemaal: bid voor de kerkgangers in Egypte en Pakistan zoals zij het ons expliciet vragen. Bid dat God ze in Haar handen houdt, dicht bij Zijn hart. En laten wij delen. Zodat er genoeg is voor iedereen en iedereen er bij hoort.

Feije Duim, Midden-Oosten specialist Kerk in Actie

Terug naar overzicht